Krótki rys historyczny:
    Rottweiler zaliczany jest do najstarszych ras psów. Jego pochodzenie sięga czasów rzymskich. Wykorzystywany był wówczas jako pies obrończy i pasterski.
    Wraz z legionami rzymskimi psy wedrowały przez Alpy. Wykorzystywane były do ochraniania ludzi. Strzegły także stad bydła, które szło wraz z wojskiem. Do podstawowych funkcji tych psów należała również ochrona i obrona posiadłości ich panów. W okolicy miejscowości Rottweil omawiane psy spotkały się z miejscowymi egzemplarzami i nastąpiło skrzyżowanie. W mieście Rottweil nazwano te psy Rottweiler - pies rzeźnicki.
    Rzeźnicy howowali ten gatunek psów ze względu na ich walory: użytkowe umiejętności pasterskie, siłę pociągową oraz cechy obronne. Tak z biegiem czasu ukształtował się wybitny pies obronny i pasterski, który znalazł zastosowanie również jako pies pociągowy w zaprzęgu.
   Na początku XX wieku poszukiwano odpowiedniej rasy psów dla policji. Przeegzaminowno również rottweilery. Bardzo szybko zorientowano się, że jest to pies wybitnie nadający się do zadań policyjnych. W 1910 roku rottweiler został oficjalnie uznany jako pies policyjny.
    Celem hodowli jest uzyskanie potężnego psa, czarnego z dobrze, kontrastowo zaznaczonym, mahoniowym podpalaniem, który mimo swej masywności odznacza się szlachetnym wyglądem i powinien być dobrym towarzyszem, obrońcą i psem użytkowym.

1. WYGLĄD OGÓLNY
   Rottweiler jest psem średniej wielkości lub dużym, krzepkiej budowy, ani ociężałym, ani lekkim. Jego zwarta, mocna i proporcjonalna sylwetka jest odbiciem dużej siły, zręczności i wytrzymałości.

2. PODSTAWOWE WYMIARY (PROPORCJE)
   Długość tułowia od mostka do guza biodrowego powinna przekraczać wysokość w kłębie nie więcej niż o 15%.

3. ZACHOWANIE I CHARAKTER
   Zasadniczo jest przyjacielski i pokojowo usposobiony, lubi dzieci, łatwo się przywiązuje, jest posłuszny, łatwy do prowadzenia i chętny do pracy. Jego powierzchowność zdradza wrodzone cechy, a zachowanie jest pewne siebie, wskazuje na dużą odporność nerwową i odwagę. Reaguje spokojnie i uważnie na bodźce z otoczenia.

4. GŁOWA
4.1 Mózgowioczaszka
   Średniej wielkości, szeroka między uszami, linia czoła widziana z boku umiarkowanie wypukła. Guz potyliczny dobrze rozwinięty, ale nie nadmiernie wystający. Przełom czołowy (stop) dobrze zaznaczony.
4.2 Trzewioczaska

NOS -	krawędź nosowa prosta, kufa szeroka u nasady, zwężająca się nieznacznie. Trufla dobrze uformowana, raczej szeroka niż okrągła, ze stosunkowo dużymi nozdrzami, zawsze czarna
PYSK -	kufa powinna być proporcjonalna do głowy, ani zbyt długa ani zbyt krótka
WARGI -	czarne, suche, przylegające, kąciki zwarte, możliwie ciemne
SZCZĘKI -	mocna, szeroka szczęka, jak również żuchwa
POLICZKI -	łuki jarzmowe wyraźnie zaznaczone
UZĘBIENIE -	mocne i pełne (42 zęby), zgryz nożycowy
OCZY -	średniej wielkości, w kształcie migdała, ciemnobrązowe z dobrze przylegającymi powiekami
USZY -	średniej wielkości, wiszące, trójkątne, wysoko i szeroko osadzone. Uszy zwrócone ku przodowi, dobrze przylegające przednią krawędzią, stwarzają wrażenie szerszej głowy.

5. SZYJA
   Mocna, średniej długości, dobrze umięśniona, od łopatek wyginająca się w lekki łuk, nie otłuszczona, sucha, pozbawiona fałd skórnych i luźnego podgardla.

6. TUŁÓW

GRZBIET -	prosty, mocny i zwarty
ZAD -	szeroki, średniej długości i lekko zaokrąglony, ani nie całkiem prosty ani nie całkiem spadzisty
KLATKA PIERSIOWA -	obszerna, szeroka i głęboka (około 50% wysokości w kłębie) z wyraźnym przedpiersiem i dobrze wysklepionymi żebrami
BRZUCH -	słabizny nie podciągnięte
OGON -	krótki, mocny, długości - jeden lub dwa kręgi

7. KOŃCZYNY
7.1 Kończyny przednie
   Ogólnie: przednie kończyny widziane z frontu są proste i ustawione niezbyt blisko siebie. Przedramię widziane z boku jest proste.
Łopatka tworzy z poziomem kąt około 45^o

ŁOPATKI -	dobrze osadzone
RAMIĘ -	silnie rozwinięte i muskularne
ŚRÓDRĘCZE -	sprężyste, mocne, niezbyt strome
PALCE -	owalne poduszki, dobrze wysklepione palce, bardzo zwarte. Podeszwy bardzo mocne, pazury krótkie, czarne, mocne. Łapa w zarysie okrągła
OGON -	krótki, mocny, długości - jeden lub dwa kręgi

7.2 Kończyny tylne
Ogólnie: tylne nogi, oglądane z tyłu są proste i osadzone niezbyt blisko siebie. W pozycji stojacej kość udowa tworzy z kością biodrową kąt rozwarty. Również kość udowa z podudziem oraz podudzie z śródstopiem tworzą kąty rozwarte.

UDO -	dość długie, szerokie, dobrze umięśnione
PODUDZIE -	długie, mocne, wydatnie umięśnione, zakończone mocnym stawem skokowym, dobrze ukątowane, nie strome
STOPY -	nieco dłuższe niż łapy, zwarte, wysklepione, z mocnymi palcami bez wilczych pazurów

8. RUCH
   Rottweiler jest kłusakiem. Jego chód robi wrażenie siły, wytrzymałosci i determinacji. Grzbiet jest mocny, nieruchomy. Rottweiler porusza się płynnie, zdecydowanie, równym i długim krokiem.

9. SKÓRA
   Skóra powinna być sucha, bez fałd. Nieznaczne zmarszczki mogą pojawić się, kiedy pies jest czymś zainteresowany. Preferowana jest głowa bez zmarszczek.

10. SZATA
10.1 Rodzaj sierści
   Na szatę składa się włos pokrywowy i podszerstek. Włos pokrywowy jest twardy, mocny, średniej długości, gęsty, przylegąjacy. Podszerstek nie powinien wyglądać spod włosa pokrywowego, który jest nieco dłuższy z przodu i na udach.

10.2 Kolor sierści
   Sierść rottweilera jest czarna, mahoniowo-brązowa znaczona. Podpalanie powinno być wyraźne, dobrze odgraniczone, rozłożone na policzkach, kufie, podgardlu, piersiach i wewnętrznej stronie nóg, również nad oczami i pod ogonem.

11. WZROST I WAGA
Wysokość w kłębie psów: 61 do 68 cm
      61-62 cm -> małe
      63-64 cm -> średnio duże
      65-66 cm -> duże (optymalna wysokość)
      67-68 cm -> bardzo duże
Ciężar około 50 kg.

Wysokość w kłębie suk: 56 do 63 cm
      56-57 cm -> małe
      58-59 cm -> średnio duże
      60-61 cm -> duże (optymalna wysokość)
      62-63 cm -> bardzo duże
Ciężar około 42 kg.

12. BŁĘDY
   Wygląd ogólny: lekość, ogólne wrażenie wysokonożności, cienka kosć, słabe umięśnienie.

GŁOWA -	charcia, wąska, lekka, za krótka, długa, ociężała, przebudowana, płaskie czoło (brak przełomu lub słabo zaznaczony stop)
KUFA -	wąska, długa lub spiczasta, trufla rozszczepiona, krawędź nosowa łukowata lub wklęsła, trufla jasna lub łaciata
WARGI -	otwarte kąciki pyska, różowe lub centkowane
SZCZĘKI -	wąska żuchwa
POLICZKI -	mocne, wydatne
UZEBIENIE -	zgryz cegłowy
USZY -	za nisko osadzone, ciężkie, długie, kłapciaste, odchylone do tyłu, odstające, nierówno noszone
OCZY -	jasne, zbyt duże, głęboko osadzone, wyłupiaste, okrągłe
SZYJA -	zbyt długa, cienka, słabo umieśniona, z obfitym podgardlem albo luźną skórą
TUŁÓW -	zbyt długi, zbyt krótki, wąski
KLATKA -	płaska, beczkowata lub kurza. Słabo wysklepione żebra
GRZBIET -	zbyt długi, słabo związany, łekowaty, karpiowaty
ZAD -	za stromy, za krótki, zbyt prosty, zbyt długi
OGON -	zbyt wysoko lub zbyt nisko osadzony
SKÓRA -	pofałdowana skóra na głowie
SIERŚĆ -	włos miękki, za krótki, za długi, falisty, brak podszerstka
KOLOR -	znaczenia w niewłaściwym kolorze, słabo zarysowane lub zbyt rozległe

Kończyny przednie -	wąsko osadzone, krzywe, spionowane łopatki, wadliwe stawy łokciowe, zbyt długie, zbyt krótkie albo strome ramię, miękkie lub strome sródręcze, nie zwarte łapy, palce zbyt płaskie, zbyt wypukłe albo nie wyrośnięte, zdeformowane, jasne pazury
Kończyny tylnie -	płaski pośladek, wąska, krowia lub beczkowata postawa, za małe lub za duże kątowanie stawów, wilcze pazury

13.WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
    Uwagi ogólne: eliminuje się z hodowli egzemplarze z cechami wyraźnie przeciwnymi swej płci.
    Ze względu na zachowanie się: osobniki lękliwe,nieśmiałe,bojące się strzałów, złośliwe, przesadnie nerwowe.
    Oczy: entropium, ektropium,żółtego koloru,o różnej barwie (tzn. każde oko innego koloru)
    Uzębienie: przodozgryz,tyłozgryz,brakujące praemolary lub molary.
    Jądra: psy bez jednego lub dwóch jąder. Obydwa jądra muszą być dobrze rozwinięte i widoczne w mosznie.
    Sierść: włos długi i pofałowany, silnie skręcony.
    Kolor: eliminować należy z hodowli psy, które nie mają typowego dla rottweilera koloru sierści-czarnej z mahoniowo-brązowym podpalaniem lub mają białe plamy

N.B. Samce muszą posiadać oba jądra dobrze wykształcone całkowicie opuszczone do moszny

opracował Jan Borzymowski